انديشه ام را به سخره گرفته اند!!!

طاقتم طاق شده است،اندیشه ام را به سخره گرفته اند.درقلب کویر سوزان جهل ،نام و نان و آب و آبروی را،چوپان دروغگوی قصه های دیرین معنا می بخشد.وقلم شکسته گانی بی رنگ ! نشسته بردستار خان گسترده رنگ وغرور ،نا زیبا ترین ترانه علم ودانش را می سرایند ونعره چنگ ودندانشان، منطق تعصب وتحجر را نمایان گر است.فرهیختگان ،سر برهنه و ژنده پوش،غمگین تر ازپیش چشم به سنگلاخی سراب گون دوخته اند و"عکس رخ یار"بر سر هرکوی وبرزن فریادتنهایی سر میدهد.

لاله اي خواهم كاشت !!!

آنگاه که لاله ها رنگ ببازند!
و عطر شان خالی ازاحساس شود
سکوتم را خواهم شکست!؟
سینه ام خالی از رازها خواهد شد!

شب را فرو خواهم ریخت
و فریاد خواهم کرد!!!
تا رنجش چشمان بی خوابم را
باساکنان خواب آلودهْ شهرم
تقسیم کنم !!؟
چون تکه ایی نان گندیده
برگرد دستارخانی ناموزون وبد بو!

قیام نافرجام اورا
فرجام خواهم داد!!!
استوپه های عشق را خواهم ساخت
وبر ویرانه های دروغ وفریب
لاله ای خواهم کاشت
با رنگی اصیل وبویی دل انگیز!!!

آنگاه لبریز میشوم ،لبریز لبریز!
ونفسی عمیق خواهم کشید
آرام ! مطمئن واستوار!!!
(سیمای هزاره)باميان

تا به كي...؟